داستانهای نگار

بالاخره از هم جدا شدند .

او از سمت راست رفت و دخترک از سمت چپ .

اما تمام ذهن دختر پیش او بود .

دختر از پله ها پایین رفت . بر روی صندلی نشست .

ذهنش یارای هیچ چیزی نداشت .

تمام صحنه ها باز زنده شدند .

ای کاش باز هم ادامه داشتند .

دخترک سر خود را بالا گرفت ، نگاهی به چپ و سپس نگاهی به راست .

فکر کرد اشتباه می بیند .

چشمانش را تنگ کرد . درست میدید . او بود .

او نیز تنها بر روی صندلی نشسته بود و سرش پایین بود .

دخترک چقدر دوست داشت فریاد میزد و نام او را صدا میزد .

اما افسوس که نمیشد .

او دخترک را نمیدید . و چقدر دختر از این اتفاق خوشحال بود که می توانست

 به راحتی به او نگاه کند بی هیچ ترسی ، بی هیچ دلشوره ای .

که همیشه نگاهش را می دزدید .

ثانیه ها می گذشتند و دخترک خیره به او لذت می برد .

و چقدر به او افتخار میکرد .

چقدر دلش میخواست به طرفش می دوید و دستانش را میگرفت .

اما فاصله نمیگذاشت .

دخترک در همین افکار غوطه ور بود که قطار آمد .

و دخترک لعنت خود را نثار قطار بی جان کرد .

پس افکار خود را بر روی صندلی جا گذاشت و از صندلی بلند شد .

چند قدم برداشت ، ایستاد ، برگشت و به صندلی خیره شد .

و با خود فکر کرد : توبرای خودمی پس تو را هم با خود میبرم .

دخترک افکار خود را بغل کرد و سپس به سوی قطار رفت ...

                                                                             نگار نیک نفس

                                                                   بیست و چهارم فروردین 1390

                                                                              14.45 دقیقه

دخترک آرام آرام به یاد تمام روزهایی که داشتند در خیابان قدم میزد .

خیابانهایی که روزی تمام عشقش بود .

به یاد آن روزها افتاد .

تمام طول خیابان رو با هیجان و استرس و ترس اما با عشق طی می کرد تا

به او برسد .

اویی که تمام وجودش بود .

اویی که با دیدنش تمام دنیا رو فراموش میکرد .

اویی که وقتی می رسید با یه لبخند و یه نگاه پر معنا تمام احساساتش رو

می ریخت بیرون .

اویی که وقتی دستان سردش رو میگرفت ، گرمای وجودش رو بهش میداد .

تمام خاطرات مثل فیلم از جلوی چشمانش میگذشت .

دیگه طاقت فکر کردن نداشت اما خیابون نمیذاشت .

به خودش لعنت فرستاد که چرا این خیابون رو برای قدم زدن انتخاب کرده .

تو همین فکرا بود که یه دفعه خودش رو سر محل قرار همیشگی دید .

دیگه بغض امونش رو برید و های های گریه اش تمام خیابون رو پر کرد .

و چقدر خوشحال بود که روز تعطیل بود و هیچ کس در آن خیابان نبود .

پس راحت صدای گریه اش رو در هوا فریاد زد .

یاد آخرین قرار و آخرین کلمه در محل قرار همیشگی جانش را به آتیش

می کشید .

چرا و هزاران چرای دیگه دوباره روی سرش آوار شد .

تمام اون دوران به یک کلمه ختم شد : متاسفم !

و پس از آن تنهایی .

سرش رو بالا گرفت خیابون رو نگاه کرد .

ناگهان چیزی در ذهنش جرقه زد .

راه افتاد و قدم زنان خیابون رو تا ته طی کرد .

ته خیابون ایستاد و برگشت و نگاهی به خیابون طویل انداخت .

و با خود گفت :

اگر هیچ چیز نباشد اما این خیابون هست .

و لبخند زنان از خیابان عشق دور شد !

                                                             نگار نیک نفس

                                                        هجدهم دی ماه ١٣٨٩

                                                              ١٠.٣٠ دقیقه

پشت پنجره ایستاده بود و به قطره های ریز و درشت اما تند باران نگاه میکرد ،

صدای باران در گوشش طنین انداز شده بود گویا موسیقی متن شب همین

 صدای باران بود اما بدون صدای سوت جیرجیرکها .

باران شدت میگرفت و دختر در انتهای شب به آنچه بر سرش آمده بود فکر میکرد.

باز هم اشتباه ، اشتباه ، اشتباه .

هر بار تکرار ، هر بار دعوا ، هر بار کتک خوردن .

بغض در گلویش چنگ انداخته بود ، اما یارای گریه کردن نداشت ، اینبار اما تنهاتر از

همیشه بود .

گویی مغزش در حال انفجار بود ، پنجره را باز گذاشت و از سرما به زیر پتو خزید .

چشمانش را روی هم نهاد حتی دیگر فکر کردن هم خالی از فکر بود .

نمیدانست چه کند ؟ به بن بست رسیده بود .

به حرفهای رد و بدل شده فکر کرد و ناگهان به یاد حرفی که جانش را به آتش کشیده

بود افتاد ، بغض اما بیشتر بر گلویش فشار می آورد .

و دختر با بغض می جنگید تا بر آن غلبه کند ، اما چنگال بی رحم بغض شکننده تر بود

و آخر قطرات اشک مانند باران در حال ریزش به پایین سقوط کرد .

و اینک صدای هق هق دختر موسیقی متن شب بود .

و قطرات اشک دختر باران شب .

و دختر در میان گریه هایش ندایی شنید ، چشمان بارانی اش را باز کرد .

در تاریکی شب چشمانش چیزی نمیدید .

دستی بر چشمانش کشید تا به تاریکی عادت کند .

اما چیزی نمی دید ، به سوی پنجره دوید .

در انتهای باران و شب یک نفر او را صدا میزد .

گوش جان سپرد ، یک نفر فریاد میزد و نامش را میخواند .

ناگهان به آسمان نگاه کرد و دختر آنچه را میدید باور نمیکرد .

فرشته ای بالای سر او بود .

فرشته دستانش را به سوی او دراز کرد .

دختر نگاهی به دستان فرشته کرد و نگاهی به خود .

به یاد آرزویش افتاد که همیشه آن را طلب میکرد .

اینک آرزویش در حال رخ دادن بود .

پس تردید را کنار گذاشت و دستان فرشته را گرفت .

و به سبکی همراه با وی به سوی دل تاریکی شب پرواز کرد .

و تنها جنازه سرد و بی روح دختر روی تخت مانده بود .

او به آرزویش رسید .

                                                             نگار نیک نفس

                                                          هفتم مهرماه ١٣٨٩

                                                             ١٠.۴٠ دقیقه

به نامش و به یادش

با سلام

این وبلاگ رو امروز افتتاح کردم تا داستانک هایی رو که گه گاهی به ذهنم

خطور میکنه اینجا بنویسم .

به امید روزی که آنچه در ذهنم ملکه است را بتوانم بنویسم .

                                                                 نگار نیک نفس

                                                               ششم مهرماه ١٣٨٩